Türk Komutanı...

…..Edirneye doğru serbestçe ilerlemekte olan düşman tümenine karşı, bütün 1. kolordu kuvvetlerini toplayıp tedbir alacak kolordu komutanı Muhittin beyin ne yaptığını bilmiyorum. Yalnız elde ettiğim bilgilere göre, cafer tayyar bey kendi kuvvetleri ile temas kuramadan, havza yakınlarında atla dolaşırken düşman tarafından esir edilmiştir. Ondan sonra sevk ve idareden yoksun kalan 1. kolordumuz tamammıyla dağıldı. Birliklerin bir kısmı esir oldu, bir kısmıda bulgaristana sığındı. Sonuç olarak, Trakyanın tamamı yunanlıların eline geçti. Ne yazıkki 1. kolordu komutanınca, milletin istediği ve beklediği ileri görüşlülüğün, uyanıklık ve fedakarlığın gösterildiğine şahit olamadık.

      Efendiler, Trakyanın özel ve güç durum ve şartşar içinde bulunduğuna şüphe yoktu. Fakat, bu özellik ve güçlük, hiçbir zaman Trakyadaki kolordunun askerliğin gereklerini yerine getirmesine ve vatanperverlik namusunu göstermesine engel olamazdı. Eğer bu yapılamamış ise millet ve tarih karşısında bulunan tek sorumlusu cafer tayyar paşadır. Tarihte bütün bir vatanı, çok üstün düşman kuvvetleri karşısında, son bir avuç toprağına kadar karış karış kahramanca ve namusluca savunmuş ve yine varlığını koruyabilmiş ordular görülmüştür. Türk ordusu o cevherde bir ordudur. Yeterki ona komuta edenler, komuta edebilme vasıflarına sahip olabilsinler.

     Efendiler, komutanlar askerliğin görev ve gereklerini düşünür ve uygularken beyinlerini siyasi görüşlerin etkisi altında bulundurmaktan kaçınmalıdırlar. Siyasetin gereklerini düşünen başka görevliler bulunduğunu unutmamalıdırlar.

     Komutanların, emirleri altına verilen millet evladını memleket, araçlarını düşmana ve ölüme doğru sürerken, düşündükleri tek nokta, milletin kendilerinden beklediği vatan görevini ateşle, süngüyle ve ölümle yerine getirerek sonuç almaktır. Askeri görev ancak bu anlayış ve inançla yerine getirilebilir. Lafla politika ile, düşmanın aldatıcı vaadlerine kulak vermekle askerlik görevi yapılamaz. Omuzlarındaki ve özellikle kafalarında askerlik sorumluluğunu yüklenecek kadar kuvvet bulunmayanların feci sonuçlarla karşılaşmaları kaçınılmazdır.

     Efendiler bir komutanın esir olması da mazur görülebilir. O zaman ki, askerliğin görev ve gereklerini yerine getirip uygulamakta, elindeki kuvveti sonuna kadar, son süngü ve son nefese kadar kullandıktan sonra, kanını akıtmak fırsatını bulamaksızın düşman eline düşerse…

      Efendiler, bütün ordusu, düşman karşısında yenilip de kendiliğinden geri çekilirken, kılıcını çekip tek başına atını, düşman başkomutanının çadırına doğru sürerek ölüm arayan Türk komutanları görülmüştür.

      Bir Türk komutanının, ordusunu kullanmaksızın, herhangi bir kötü rastlantı ve kötü şans eseri bile olsa, düşmana esir düşmesini biz mazur görsekte, tarih bunu asla affetmez ve affetmemelidir. Türk inkılap tarihinin gelecek nesillere hitap ve uyarısı işte budur.